Gecenin koynunda ürkek bir dua,Karanlığın içinden sızıyor yavaşça.Yıldızlar bile sabretmiş bu vakte kadar,Belki de umut, en çok sessizlikte doğar.
Kırık bir saatin bile vakti gelir,Durgun suların bile kıyısı var.Bir soluk gibi yakındır bazen mucize—Yeter ki içinde kalmasın bahar.
Ayazın ardından ısınır kalpler,Ve rüzgâr, yeniden yön bulur kendine.Yeter ki düş olmasın bu bekleyiş,Bir gün yollar sana çıkar kendiliğinden.
