Belki de hayat, yeni bir rol biçmez...Tam tersine, rolü bize sunarVe “Sen ne yazmak istersin?” diye sorar.
Sessizlik, bir cevaptır bazen...Yorulmuş kalbin bile içinden fısıldar:
Ve yüreğim sustu...Hiçbir kırıntı, hiçbir ışık kalmamıştı.
Ama karanlık, kendi dilinde konuştuVe ben duydum...
Henüz yazılmamış bir rolün sesini.
Dünya dönüyordu hâlâ,Ben içimde yok olurken.
Dönüşen bir “ben”,Kendi karanlığından doğuyordu.
