Omzumda iki yük,biri sağlam, biri suskun.
Yol boyunca dökülen damlalarbir sır gibi sızdı toprağa.
Ben eksildim sanırken,sen tohum ektin sessizce.
Her adımda bir renk doğdu,her eksiklikte bir güzellik.
Kırık yanım utandı önce,sonra çiçek açtı çatlağından.
Meğer kusur değilmiş eksiklik,meğer eksiklikmiş armağan.
Şimdi biliyorum:her dökülen damlabir iz bırakırve izler çiçeklenir.
