Konuşamadım.
Dilimde pranga,yüreğimde duvar.
Sessizlik, içime çöken bir akşamdı,gölgesiyle örttü beni.
Bir bakışta sustum,bir cümlede kayboldum.
İçimde bir ses vardı,huşumda saklı kalan.
Kendi yankısında boğuldu.
Geceye anlatmak istedim,ama gece de sustu...
Kalabalıklar geçti içimden,kimse duymadı.
Ben sustukça büyüdü içimde,bir çığlık gibi,ama sessiz.
Bu suskunluk,bir mahkûmiyet.
Ve yankısı,bir hatırlayış.Sessizliğim en derin sesimdi oysa...
