Kadın,kör bir basiretin döngüsündebütün kâinatı yüklenir—omuzlarına değil,sessizliğine çöker dünya.
Kimseler bilmedensırtlanır içindeki ağırlığı.
Geceleri kimse görmeziçinden geçeno ince kırılmaları.
Çığlık atar—ama sesikendi içine düşer sadece.
Ve gün gelir...O yorgun bedenbir nefes aramaz artık—bir çıkış arar.
İşte o ananlar:
Taşıdığı şeykader değil,öğretilmiş bir sessizliktir.
Kadın,yavaşça indirirkâinatı sırtından.
Bir kapı aralar kendine—ve ilk kezkendi sesini duyar.
Ne kimseye yük,ne kimsenin yükü...
Sadece kendisi olarakyürür.
Ve dünya,ilk defahafifler onunla birlikte.
