Ah dostum—insanen çok,sesini bıraktığı yerdeyankı bulamayınca kırılır.
Hüzün,dününusulca bugünün içine sızmasıdır.
Hayat—aynada duran yabancıyakendi adını söyleyemediğindeanlamsızlaşır.
Ve bazeninsan, insana kızıncakalbini değil,içindeki ışığı söndürür.
Ama bil—en karanlık yerden bileince bir yol bulur ışık.
İnsan,kendine dönebildiği kadaryeniden başlar.
