Kırgınım—ama kırılmış bir şey gibi değilim artık,daha çokyeniden şekil alan bir yerim.
İçimde bir boşluk var,adı sensizliğe benziyorama tam değil—sanki içimden geçen bir mevsim.
Özlüyorum, evet...Ama bu özlem,diz çöküp bekleyenbir şey değil artık.
Daha çok,kendi yolunu bulanbir akarsu gibi.
Bir yerimdesessizce büyüyen bir güç var,kimse görmedenkök salan bir direnç gibi.
Ve ben şimdi,kendi içimdebir çiçeğin açmasını beklemiyorum artık—onu ben açıyorum.
Yavaşça...kendi ellerimle.
