Neyi seviyorum, biliyor musun...Adını koyamadığımbir direnç var içimde;rüzgârın biledokunurken incindiği.
Ben,eğilmeyi unutan bir gölgeyim.
Güneş çekilse dedik durmayı sürdürürüm.
İçimde bir çocuk var hâlâ...Ellerinde hâlâyağmur damlaları biriken,her şeye yeniden inanacak kadar saf,her şeyi çoktan anlamış kadar yorgun.
Kendi ışığımda yürürüm ben,geceyi ikna ede ede...
Karanlık,benimle konuşmayı öğrendi çoktan;adımı fısıldar geçerken.
Merhametim...Kırık bir camın kenarındabüyüyen bir çiçek gibi;kanatır,ama vazgeçmez açmaktan.Ve ben...
Herkesin yüzündetaşıdığı gerçeği görüpgözlerimi kapatırım bazen.
Bilmemeyi seçerim;incinmemek için değil,insan kalabilmek için.
Çünkü ben en çok,külüme sinmiş yangınlarıgülüşümle örtebilmeyi sevdim;yanarken bileışık olabilmeyi...
