Deniz yoruluncadalgalar diz çökerek vurur kıyıya...sanki su, kendi kalbini dinlertaşlara dökülen bir hatıra gibi.
İnsan yoruluncakıyıya bırakır soluğunu.
Ayaklarının ucundabir zaman unutmak isteryolunu, yükünü, yankısını...göğsünde iz taşıyan bir taş gibi susar.
Kıyı, ne denize aitne insana.
Bir eşik belki,bir yakarışın sessiz tanığı,bir iç geçişin aynasıve bazen bir annenin kucağı gibiyorgunluğu sarar.
Dalga her gelişindeyeniden anlatıryorgunluğun dilini...
Sanki geçmişin yankısışimdiye dokunur suyla,her çarpış bir iç hesaplaşma,her geri çekiliş bir kabulleniş.
Ve insan,kıyıda beklerkenbir iz bırakır sessizce...belki bir düş, belki bir dua,belki de sadecebiraz kendine dönüş.
