Bu gece neden hırçınsın deniz,neden dalgalarını hoyratça savuruyorsun kıyıya?
Ben hüznümü ceplerime doldurdum,derinlere gitmesin diye;sen ise içinde ne varsakıyılara vuruyorsun durmadan.
Gecenin karanlığında
Ayın aksi düşüyor yüreğime;dalgaların her gelişindebiraz daha ürküyorum hırçınlığından.
Bu kızgınlığın kime?
Kıyıya mı öfkelisin?Bak, geldim işte…Buradayım.Kucaklıyorum seni.
Öyle hırçınsın ki bu gece,kıyına gelen kalbi bile görmüyorsun.
Dalgaların omuzlarıma çarpıyor,ben yine de gitmiyorum.
Belki biraz susarsın diyekıyında kalıyorum.
Ah, o kokun…yosunla karışık, iyotumsu;gecenin içinden geçipbirden çocukluğuma değiyor.
Meğer bazı kokularinsanın burnuna değil,hafızasına sinermiş.
Ben seni anlıyorum, deniz;sen ne kadar kıyıya taşıyorsan içindekini,ben o kadar ceplerimde saklıyorum hüznümü.
Sen kayalara çarpa çarpa gidiyorsun,ben içime çarpa çarpa ağlaşıyorum.
