Belki de ruhum,adını koyamadığım eski yaralar taşır.
Bu yüzdenen çok karanlığı severim;çünkü insan,bazı acılarını ışıkta değil,gölgesinde saklar.
Yüzüme düşen tebessüm,gerçek bir gülüş değildir.Dudaklarımın arasından
sessizce süzülen,yarım kalmış bir acıdır.
Rüzgâr,dalgalı saçlarımı savururken,içimde yıllardır susturduğumçığlığı da alıp gökyüzüne bırakır.
Deniz,hırçın dalgalarınıöfkeyle kıyıya vururken,sanki bana değil,içimde susturduğumkendime seslenir.
Uzun uzun seyrederim onu.Çünkü bilirim...Deniz,yalnızca dalgalarını değil,içinde biriktirdiği fırtınaları dakıyıya bırakır.
Belki ben deyıllardır taşıdığımsuskunlukları bırakmak istiyorum.
Belki de insan,en çok kendinden saklanır.
Ve en büyük çığlıklar...Dışarıya değil,insanın kendi içine yankılanır.
