Bir elimi yanağıma koydum,sanki dünya fazla ağır geldi deben biraz kendime yaslandım...
Gözlerim...Konuşmayı unutan bir nehir gibi,içimden geçiyorama taşmıyor.
Işık değiyor omzuma,bir yabancı gibi değil,beni benden bilen eski bir dost gibi...
Ne soruyor,ne anlatıyor,sadece var.
Dudaklarımda yarım kalmış bir zaman;ne suskunluk,ne de söz...
İkisi arasındaince bir yerdeyim.
Ve ben...Kendime doğru yürüyen bir gölge gibi,her adımda biraz daha eksilerek,biraz daha tamamlanıyorum.
Kimse bilmez,bazı kadınlar gülmez o anlarda...
Çünkü içlerindekırılmamayı öğrenenbir kalp büyür.
Ve o kalp...En çok sessizkenyazar kendini.
