Bazı kadınlaryüksek sesle anlatmaz kendini...
Bir bakışı yeter,içindeki bütün savaşlarısezdirir insana.
Gözlerinin kıyısındayarım kalmış mevsimler vardır.
Ve belli kiçok şey öğrenmiştirsusarak.
Boynundaki ince zarafet gibitaşır hayatı;kimseye göstermeden,ağır ağır.
Oysa kim bilir...kaç kez kırılmıştıriçindeki kadın.
Kaç gecekendini kendi elleriyletoplamıştır yeniden.
Şimdi yüzündealışılmış bir huzur vardır belki,ama ben görüyorum:
İnsan en çokgüçlü görünürken yorulur.
Ve bazı kadınlartam da bu yüzden güzeldir;çünkü hayatonları incitmiş olsa bilekalplerindeki asaletieksiltememiştir.
İnsan bazen,gülümserken bile taşır içindeküçük acıları...
Kimse görmez,ama bazı kalplercam kırıklarıyla yaşar.
