Ben olmaktan sıyrılıpkırlara karışmak istiyorum.
Saçlarıma papatyalar takıpçocukluğumun peşinden koşmak;dizlerime çimen lekesi,avuçlarıma biraz toprak bulaşsın.
Bir siyah beyaz filminunutulmuş sahnesi gibiusulca hayale dalayım.
Kadınlığımı bir günlüğünebir ağacın gölgesine bırakıpşımarayım biraz;kimse büyüdüğümü hatırlatmasın.
Koşayım,rüzgâr saçlarımı dağıtsın,sevdam beni bulacaksaardımdan o koşsun.
Sonra bir papatyanın karşısındadurup hiçbir şey söylemeyeyim.
Çünkü bazeninsanın boğazında düğümlenen şeybir söz değil,çocukluğuna duyduğu özlemdir.
Ve ben,bir dal papatyanın hayalindebiraz daha çocuk kalayım.
