Kalbimin dağınıklığını toplarkendenk geldim sana.
Ağlara takılmış,çırpınıyordum.
Örümcek ağı sanmıştımkalbimin her yanına dolananları.
Belki de sendinince ince içime yürüyen;ben ağ sandıkçasen sevdaya benziyordun.
Ne tuhaf...
Birine doğru yürürkeninsan bazenkendine yıllar önce bıraktığı yerden rastlıyor.
Çünkü bazı yaralar kapanmıyor;yalnızca büyüyen bedenin içindeaynı yaşta bekliyor.
Ben de şimdiardımda bıraktığım yıllara dönüyorum;seni bulmak için değil,sende unuttuğumkendimi almaya.
