Bazı insanlarfazla hisseder...Bir tebessümdeki geçiştirmeyi,bir bakıştaki uzaklığı bilesessizce taşır yüreğinde.Kalabalıkların arasındaen çok samimiyetsizlik yoruyor insanı.“Var gibi” duran dostluklar,yarım kalan cümleler,gülüşüne bile hesap saklayan yüzler...Ve insan bir yerden sonrakendi kalbinin ağırlığına dönüşüyor.Oysa ne çok isterdikbir omuz kadar gerçek olmayı,bir çay buharında dinlenen huzuru,rolsüz bir sesi,beklentisiz bir yakınlığı...Ama hayat hızlı geçiyor dostum.Ve bazı insanlarher şeyi fazla fark ettiği içindaha erken yoruluyor.Şimdi anlıyorum;can kırıkları insanı öldürmüyor belkiama insan,en çok dakimseye anlatamadığı yerden eksiliyor.Ve bazı gecelersessizce büyüyor insanın içinde;kimsenin duymadığı bir kırılma gibi...Yine deiçimde inatçı bir ışıkyolumu gözlüyor hâlâ...
