Ne serçeyim, kanadı kırık,ne de güvercinim, gözü açık.
Benim göğüm başka biraz,kanadım rüzgâra alışık.
Kaç yangından geçtim, sorma;külüm bile benden tanıdık.
Her düşüşte biraz eksildim,her kalkışta kendime vardım.
Ne külden korkarım, ne ateşten;ikisi de bana tanıdık.
Zümrüt Anka’yım ben,ölüp dirilmeye alışık.
