Yalnız bir adam tanıdım,Gönlü harap, yorgunluktan solmuş.Nakış nakış işlemiş acısını,Yüreğine saklı bir sır gibi.Yalnız bir adam tanıdım,Unutmak isterdi hüznünü derinden.Uzak kalmak arayışındaydı,Anılardan, kalabalıktan, kendinden.Kocaman bir yüreği vardı,Ve maviye çalan hayalleri.Kalbi avuçlarındaydı;Belki de çok şey yaşamıştı sessizce.Yalnız bir adam tanıdım,Ayak sesleri rüzgârda kaybolan.Son kadehine gece eşlik ederdi,Sanki içinden akan zamanla barışık.Yalnız bir adam tanıdım,Yüreğinde eski mevsimler taşıyan.Gülüşünün kıyısında ince bir hüzün,Bakışlarında suskun bir hikâye vardı.Yalnız bir adam tanıdım,Belki de yalnızlığı seçmemişti.Sadece bazı insanlarKalabalıklara sığmayacak kadar derindi.
