Yağmur dinmişti.
Toprak hâlâ konuşuyordu sessizce,sanki uzun bir suskunluktanyeni uyanmış gibi.
Bir kuş geçti göğün kenarından;kanatlarında ıslak bir akşamınkırılgan hatıraları vardı.
Islak taşlarda yürürken zaman,ayak izlerimize karıştı eski günler;her adımda biraz dahaiçimize döndü yollar.
Ve içimde bir ses dedi ki:“Bazı yollar insanı değil,insanın kalbini büyütür.
Bazı vedalar dasessizce öğretir yürümeyi.”
