İçimde,kıyıya yanaşmayanbir tekne var.
Ne dalga çağırabiliyor onu,ne de liman.
Rüzgârını içine çekmiş,sessizce kendi yönünü arıyor.
Oysa ben...kendime biraz yaklaşmaya çalışıyorum.
Kimine sessizlik oldum,kimine eksik bir cümle...
Kimse bilmedi;insan bazen konuşmadığı için değil,yorulduğu için susar.
Ne kırgınlığımı omzuma astım,ne de gülüşümü kaybettim.
Sadece öğrendim...Her geleni yürekten karşılamamayı,her gideni ardından çağırmamayı.
Şimdi yüzümdesakin bir ifade var.
İçimde ise...Kıyıya yanaşmayano tekne,nihayetkendine doğru yol alıyor.
