Bir zamanlarDünya’ya sığamayan kalbimizleMars’a gitmek istemiştik.Bir bahçe kuracaktıkKırmızı tozların üstüneMor güllerle, sessiz kelebeklerle…Ama sen kaldın.Ben geldim.Mars genişti, sessizdi,Ama senin sesin yoktu burada.Işık hızında gitmek yetmedi,Kalbimizin frekansı bölündüİki gezegen arasında.Şimdi yıldızlar ağlıyorBize değil,Bizi biz yapan şeye…Geceleri seni düşünüyorumBir mektup yazıyorum kırmızı toprağaSen belki okursunRüzgar Dünya’ya taşıyıncaVe belki,Bir çiçek daha açar Mars’ta…
