Takvimde solmuş bir yaprak sanılıroysa eylül...
Vuslatı mahşere kalmış olanların ayıbir ses düşer rüyanın kıyısına“ben geldim” derama kimse dönüp bakmazyankı başlarsuskunluğun içindenbir annenin bekleyişibir çocuğun unutulmuş adıbir mektubun açılmamış zarfıeylül...
İçimizde çoğalan bir sessizliktirher rüzgârda bir özlem savrulurher yaprakta bir yüzbir elbir gidişve biz...
Yankının peşinden yürürüzçünkü bazen vuslat,kavuşmak değil;birinin eksikliğiniyeniden hatırlamaktır.
