Aklım “dur” dedi,gönlüm yetişti sevdana...
Avuç içlerine emanetim ben.
Tutmadığın yerde kaldım;seni bekleyen bir zaman gibi,geçmeyen bir anın içinde asılı.
Ah sevdam...
Yüreğimde yangın oldun,külüm dahi sana doğru savruldu.
Adını andığım her gece,gökyüzü biraz daha içime indi.
Gözyaşımda her an,özleme karışan bir yağmur damlasıydın;düştüğün her yerdebir parça daha eksildim kendimden.
Ben sana uzak düştüm,sen bana en yakın yerden dokundun;bir nefes kadar içimde,bir ömür kadar uzağımda kaldın...
Ve ben,adını kalbime kazırkensilinmeyi göze alan bir yazıydım.
Sen,hiç okunmadan eskimeyen bir cümle.
