Öylece bakakaldım ardından.
Ne “kal” diyebildim,ne de yüreğime sığdırabildim seni.
Avuç içlerineemanet ettim sevdamı.
Rüzgâr geçti...
Adınıyüreğime bıraktı.
Ben sustum...
Gökyüzü,sen diyeuzadı gecelerce.
Gecenin içindekayboldum...
Yüreğiminen derin sessizliğinde.
Ve en çok da,içimde kalano tek kelime:
Gel.
