Sessiz bir gece gibiadını fısıldıyor rüzgâr.
Karanlıkta saklı bir hatıra,yıldızların bile sustuğu kadar...
Ve ben,kendi içimde yankılanan o sesteseni arıyorum hâlâ...
Bir düş müydün,yoksa uyanamadığım bir gerçek mi?
Zaman,avuçlarımdan dökülen ince bir kum.
Her tanesinde biraz sen,biraz eksik ben.
Geceyi çoğaltıyor içimde,adını söylemeden anmanın ağırlığıyla.
Bir iz bıraktın...Silinmeyen, ama dokunulmayan.
Bir sızı gibi değil,daha çok içimde büyüyenbir sessizlik gibi.
Ve şimdi,rüzgâr yine aynı adı taşıyor.
Ama ben,artık duymamayı öğreniyorumyavaşça...
