Sana gelirkenkalbimi yanıma almadım sanıyordum.
Meğer çoktanellerine bırakmışım onu.
Bir bakışın yetti;sakladığım ne varsayerini unuttu.
Ne kadar saklarsam saklayayıminsan en çoksevdiğinin yanında ele veriyor kendini.
Sesinden,susarken gözlerini kaçırışından,bir cümleyi gereğinden fazlaiçinde tutuşundan…
Belki aşk da buydu;kendini korumayı bırakıpbir başkasının yanındabiraz savunmasız kalabilmek.
İncinebileceğini bilerek,yine de canının acıyacağı yere doğru yürümek…
Ve sonrabütün kalbini önüne seripkendine küçücük bir yer ararken,onun içindehiç doğmamış bir adres olduğunu anlamak.
