Aynı kadraja sığaniki ayrı mevsimiz aslında—ama gülüşümüz,aynı gökyüzünde açıyor sabahı.
Yan yana duruncahayat biraz daha hafifliyor;sanki içimde yıllardır yorulan bir kuş,omzuna konup dinleniyor.
Bazı insanlar vardır,sessiz bir kıyı gibi yaklaşır insana—dalgalı yanlarını susturur kalbin.
Bir omuz mesafesi kadar yakın olur umut;bir fincan çayın buğusunda bilekendine yer bulur huzur.
Ve insan anlıyor...
Bazı karşılaşmalartesadüf değil;içimize düşen ince bir ışık gibiuzun zaman kalıyor.
Çünkü bazı insanlaryalnızca yanımızda olmaz—yüreğimizin içindeiz bırakır.
