Sen beni yaşıyor sanırsın, değil mi?
Oysa ben yalnızca nefesin gölgesiyim.
Ciğerlerime dolan oksijen bir misafir,hayat ise kapımı çalmayan bir şiir.
Günler geçiyor, takvim yaprakları düşüyor,ben de herkes gibi zamanı adımlıyorum.
Ama adımlarım boşlukta yankılanıyor,ruh bir yarım nota, hep eksik, kayıp...
Geceleri gökyüzüne bakarım,bir zamanlar bana ait olan yıldız,şimdi sönmüş bir ateş gibi.
Ne gören oldu, ne soran,sessizce karardı, kimse dönüp bakmadı.
Gülümsemem bir maske,kelimelerim boş bir kuyuya düşüyor.
Söyle bana, buna yaşamak denir mi?
Yoksa ben, hayata dokunmadan,yalnızca gölgesini mi taşıyorum?
