Hoyratça dökme gözyaşını...
Bir yaprak gibi savruluyorlarrüzgârın avuçlarında.
Gökyüzünden kopmuş bir haykırış gibi...
Hasretin,bulutlara tutunamıyor.
Savruluyorum içimibir o yana,bir bu yana.
Yağmur damlaları:
Mutluluğun mu giyinmiş hâli,yoksa hüznün,ince bir sızıyla gelen habercisi mi?
Neden küstün bana,ey gökyüzü?
Neden kalbin,bir kış rüzgârı gibi sertleşti?
Bazen bir çığlık gibi esiyor rüzgâr...
Gözyaşlarımı taşıyor sana...belki duyarsın diye,belki dönersin diye...
İçimde bir pencere var,hep açık sana.
Camında çocukluğumun buğusu...Pencere kenarında bir boşluk var,senin adını taşıyan.
Ve ben,susarak anlatıyorum seni...
