Bilmem ki nasılım—içimde bir yorgunluk,adı konmamış.
Nasıl geçti bu ömür,hangi vakit geldik köprüye,kimse haber vermedi.
Meğerher giden günbiraz daha eksiltmiş beni,ben fark etmeden.
Aynı sokaklardan geçtim,aynı gökyüzüne baktım—ama hiçbir şeyilk gördüğüm gibi kalmadı.
Bir yanım çocuk kaldı hâlâ,bir yanım çoktan vazgeçtibeklemekten.
Şimditam ortasındayım hayatın—ne geri dönebiliyorum,ne de ileriye eskisi gibi inanıyorum.
Ve anlıyorum...İnsan en çokyolun sonuna yaklaşınca değil,kendine uzaklaşınca yoruluyormuş.
Bilmem ki nasılım—ama şunu biliyorum:
Bu köprüden geçerkeniçimde hâlâküçük bir umut taşıyorum.
