Akşam serinliğipencereye vururken,ışık usulca süzülür içime.
Ben en çok,hayatın sustuğu yerdekendime benziyorum.
Gülüşümde saklıküçük bir bahar,bakışlarımdauzun yollardan kalmışince bir huzur var.
Bazen içimdensen geçiyorsun;uzak bir yağmuruncamda bıraktığı iz gibi...
Ne tam bir özlem,ne de geçmiş bir hatıra...
Yalnızca kalbimegeç kalmışılık bir dokunuş.
