Ne içerideyim artıkne de dışarıda—bir kapının aralığındaunutulmuş gibiyim.Giden benden bir şey aldı,kalan ise tamamlamıyor.Bir ses var içimde,adı yok—ama her sustuğumdadaha çok konuşuyor.Bazen bu ses,geç kalmış bir şey gibi—yerini bulamamışbir anın içimde dolaşması.Ve ben...En çoktam geçecekken duruyorum.Sanki her adımbiraz daha geç,biraz daha eksik.Zamanla aramdaince bir boşluk var artık—ne geri sarıyorne ileri taşıyor.Ve insanen çokanlamını yitirdiği yerdesessizleşiyor.Çünkü bazı kapılaraçılmak için değil,insana nerede kaldığınıhatırlatmak için var.
