Bugün rüzgâr güneyden esiyor,tenimde ince bir ipek gibi.Göğsümün içinden bir kuş havalanıyor sanki,adını bilmediğim bir umuda doğru.Toprak uykusundan kalkmış,ellerini güneşe sürmüş gibi ılık.Bir badem dalı usulca eğiliyor pencereye,“yeniden” diyor,“yeniden mümkün.”
Kalbimde eski bir şarkının izleri var,yarım kalmış bir makam gibi.
Ama bahar her defasındakırık notaları bile tamamlamayı bilir.
Saçlarıma yaslanıyor akşamın altın rengi,gözlerimde ince bir doğu hüznü...
Sevda burada hep biraz sabırlıdır,biraz kader,biraz dua.
Ben bugün içimdeki kışı uğurladım,kırgınlıklarımı toprağa gömdüm.
Çünkü öğrendim:Her çiçek açış,bir vazgeçişten sonra gelir.
Ve şimdi,ellerim göğe açık,yüreğim taze filiz gibi...
Eğer bahar kapımı çalarsa,korkmadan açacağım.Çünkü ben,yeniden sevmeyikendime yakıştırdım.
