Bir yüzüm karanlığa alıştı—duygularını saklamayıbir refleks gibi öğrendi.
Diğer yüzümışığa bakıyor hâlâ,incinmeyi göze alarakyaşamaya devam eden o tarafım.
Gözümden düşen şeybir damla değil aslında—susturulmuş cümlelerinen ağır hâli.
Ve ben...aynı aynadaiki ayrı insan gibi duruyorum:
birihiçbir şey hissetmiyormuş gibi güçlü,diğeriher şeyi hissedecek kadar gerçek.
